Ineke*

Warming up
Het is begin oktober. Ik sta voor de deur en druk op de bel. Ik had een eerste afspraak staan, maar ik kan niet komen want ik ben herstellend van een enorme val van een trap en een ontstoken been. Maar ik wil wel komen en vertellen dat ik iets later moet starten.

Ik was enorm teleurgesteld, ben ik eindelijk zover, heb ik alle moed verzameld, heb ik mijn been in het verband. Al jaren heb ik niets aan sport kunnen doen, alsmaar denkend dat ik de doorzettingskracht, de discipline en moed niet had om me over de grens te duwen. Nu weet ik dat ik dat wel had, maar dat mijn lichaam niet kon. Niet mijn zelfvertrouwen was de rem, maar simpelweg mijn lichaam. Daar is aan gesleuteld, er moet nog heel veel gebeuren, maar de artsen zijn vol vertrouwen. En vertrouwen is aanstekelijk! Twee weken later ben ik zover en sta opnieuw voor de deur.

Al snel zie ik de eerste hindernis: hoe kom je in die cabine zonder het gevoel te hebben (en hoogstwaarschijnlijk ook de uitstraling) van een nijlpaard dat in het water springt? De elegantie is ver te zoeken, maar je moet wat…. Gelukt! De eerste hindernis is genomen.

De oefeningen vallen mee, beetje aanpassing gehad vanwege de druk op mijn been dat nog niet al te veel kan hebben, maar ik ga traag, maar wel gestaag van 12 naar 20 herhalingen. Tweede hindernis genomen. In mijn beroep moet ik mensen observeren, veel observeren en dat kan ik tijdens de oefeningen niet uitschakelen. Hoe vaker je een oefening doet, des te meer aandacht heb ik over om rond te kijken en ik kijk de kunst af van de in mijn ogen zeer gevorderde medesportsters.

Ik luister naar de tips en trucs die uitgewisseld worden door de vrouwen en de meiden van Top Balance. Allemaal even bruikbaar en zinvol, dus ik sla alles dankbaar op in mijn hoofd. Het nijlpaardgevoel verdwijnt steeds verder en ik kruip gewoon in de cabines, maak me niet meer druk over mijn lager-dan-beginners-situatie en heb mijn eigen manier gevonden.

De meiden moedigen me aan om telkens weer een extra herhaling te doen, en belonen me met waardering en grappen, trotste glimlachen en vooral veel bemoediging. Wat heet, ik kom een keer vaker in de week en plotseling moet ik een riem om mijn broek. Ik schiet in de lach als ik het ding door de lussen van mijn jeans trek en aan sjor. Mijn collega’s hadden al een paar keer gevraagd of ik op dieet was. Ben ik, ……. al maanden, precies dat voedsel dat de andere vrouwen met mate mogen eten, moet ik veel eten. Maar een ding is zeker, mijn lichaam verandert en ik ook.

Dan lig ik op een keer in cabine 2 en heb zicht op een vrouw die zich in het zweet staat te trappen op de crosstrainer. Ze leest er een boekje bij. Er wordt zelfs een brilletje aangereikt. Het ziet er makkelijk uit. Het gaat er nog makkelijker uitzien als ze na een kwartier ook nog op de fiets gaat en gewoon doorleest. Dat biedt perspectief en ik neem mij voor om ook maar eens te fietsen. Ik heb al jaren een fiets in de berging staan. Hij doet dienst als kapstok voor boodschappentassen, droogrekhouder en alles wat ik even niet kwijt kan past wel in het mandje, maar fietsen doe ik er niet op.

Mijn hoofd zegt dat ik dat niet kan. Ik besluit om toch een hindernisje te nemen en ga op het ding zitten. Ik trap en ik kan het. Ik schiet in de lach als ik me realiseer dat mijn hoofd me jarenlang voor de gek heeft gehouden. Wat niet kunnen? Ik doe het toch? Mijn programma breid ik uit, ik kom als ik kan en trap er rustig 25 minuutjes op los. Alle meiden stimuleren me met hun geintjes, hun aansporingen, hun waardering.

Het gestuntel met het kiezen van het juiste fietsprogramma was lastiger dan een kwartiertje fietsen… Dan moedigt een van de meiden me aan ook eens op de crosstrainer te gaan staan. Ik mijn ogen is dat een groot monster waarbij handen en voeten vreemde bewegingen moeten maken. De eerste keer kom ik zo langzaam vooruit, dat ik het programma niet eens ingesteld krijg omdat het monster al besluit dat het niets wordt en uitgaat.

We moeten er beiden verschrikkelijk om lachen, wat een gestuntel! Later denk ik: Hoezo niets worden? Wacht maar besluit ik, vanaf januari gaat het gebeuren kreng en pak ik je, ik weet zeker dat ik dat ook kan. En het wordt januari en ik ga op het monster staan. Ik trap. Ik druk en trap. Het werkt, ik trap 3 minuten en fiets 20 minuten. Terwijl ik fiets voel ik dat er iets van mijn hoofd op mijn shirt valt. Ik kijk en ik zie dat er zweetdruppeltjes op mijn shirt vallen. Zweet! Dat heb ik meer dan 10 jaar niet geproduceerd! Ik zweet! Ik ben zo trots als een pauw.

Ik kan het! Het natte t-shirt voelt als een trofee. Ik heb het met een triomfantelijk gebaar in de wasmand gegooid. Weer een hindernis gehaald!! Vandaag is het ongeveer 3 maanden geleden dat ik begon, heb ik twee gaatjes in mijn riem erbij moeten maken, heb vandaag weer een nieuw programma gedaan en jawel, ik trap 10 minuten op de crosstrainer, het minimum wat moet kunnen volgens het schermpje.

Vandaag ben ik zover, ik heb alle achterstallig zelfonderhoud weggewerkt en begin aan de daadwerkelijke training, de afgelopen maanden waren de warming up. Ik kan de oefeningen in de cabines, ik kan een half uur fietsen en 10 minuten op het monster trappen. Ik mag dan wel een hippo zijn, maar wel een verdomd happy hippo!  

Ineke

 

*Top Balance doet geen garanties tot een exact resultaat. Resultaten kunnen altijd variëren en verschillen van persoon tot persoon.

 

 

Stoppen met Roken…? Breek met de peuk!

Voorgoed stoppen met roken was nog nooit zo makkelijk. Word binnen 12 weken rookvrij!

Lees meer

De voordelen van Warmtecabines

Ontdek de voordelen van het bewegen in warmtecabines! Klik hier om onze presentatie te downloaden en te bekijken.

Lees meer
Meer nieuws
Susan Stijnen - 37 jaar*

" ‘Ik sport al ruim 3 jaar met grote tevredenheid 2 keer in de week bij Topbalance'*"

Susan Stijnen - 37 jaar*
Ineke Moers*

"Ik ben nu 3 maanden bezig en ben er zelf verrast over, dat ik er niet tegenop om een half uur intensief te bewegen*"

Ineke Moers*
Kim Jongen – 28 jaar *

"De oefeningen zijn meteen gericht op probleemgebieden*"

Kim Jongen – 28 jaar *
Lieke en Marijke*

"Wij hebben diverse sportscholen uitgeprobeerrd zonder resultaat. Bij Top Balance zijn we nu vooral in centimeters afgevallen*"

Lieke en Marijke*
Marja Daemen - 52 jaar *

"Top Balance is het instituut voor de drukbezette vrouw die 2 halve uurtjes per week (that’s all !) aan haar figuur wil werken*"

Marja Daemen - 52 jaar *
Melissa Rademakers*

"De gesprekken met Monique gaven mij zelfvertrouwen op het gebied van afvallen!*"

Melissa Rademakers*
Ineke*

"Vandaag is het ongeveer 3 maanden geleden dat ik begon en heb ik twee gaatjes in mijn riem erbij moeten maken!*"

Ineke*
Lise Heijnen*

"Monique heeft me geleerd naar het ‘positieve’ te kijken*"

Lise Heijnen*
Thea Kuchnio*

"In de warme cabine lijken de oefeningen op de een of andere manier gemakkelijker te gaan!*"

Thea Kuchnio*
Wendy*

"Ik ben tevreden over de resultaten.. alle kleding zit net dat stukje beter*"

Wendy*